اولین مطلبم را با بسم الله الرحمن الرحیم آغاز نمودم چرا که می دانم در این جمله ی معروف و معمول، دریایی و صحرایی و پهنایی از علم و عرفان، کنجیده و گنجانیده است.

بسم الله الرحمن الرحیم را من و تو چه می دانیم چیست یا کیست؟!  اهلش چرا! می دانند و خوب بر زبان می رانند. مانند امام خمینی که به حق شخصیتی ناشناخته بود و ناشناخته ماند وقتی می گفت : بسم الله الرحمن الرحیم ، دوستان آرام می گرفتند و دشمنان اضطراب!

اما من و همچو من، وقتی به نماز می ایستیم و می گوئیم بسم الله الرحمن الرحیم خودمان هم متعجب می شویم که کی به ولا الضالین رسیدیم و کی السلام علیکم ورحمه الله و برکاته را گفته ایم.!

بگذریم! قصد اطاله و ‌اماله در مطالبم را ندارم . ان شاء الله در باب بسم الله الرحمن الرحیم مطالبی خواهم نوشت. که اگر بدانیم این جمله چه معنایی دارد و چه می کند براحتی از کنارش نمی گذریم و به سادگی (سبکی) بر زبان نمی آوریم.

و این (روزمرگی و بی مبالاتی و بی توجهی و ساده انگاری و ...) بلایی است که بر سر هر جمله معروف و عمومی خواهد آمد . جملاتی دریا وار  و معنا دار مانند:

اللهم صل علی محمد و آل محمد

لا ‌اله الا الله

اللهم کن لولیک الحجه ابن الحسن ...

و ...