سائل خرابات

الَّذينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً

(آیات 103 و 104 سوره کهف)

از آیاتی است که انسان را نگه داشته و به تأمل وا میدارد. بحث بی فایدگی اعمال و زحمات و خستگی بدون نتیجه از آن چیزهایی است که خدا برای زیانکارترین مردم و اهالی دوزخ یاد میکند:

هَلْ أَتاكَ حَديثُ الْغاشِيَةِ
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ
عامِلَةٌ ناصِبَةٌ

عمل کرده و هیچ نیافته جز خستگی...

یکی از دعاهایی که بنده خیلی دوستش دارم تعقیب نماز عشاء است. در آنجا نیز بنده سائل به خدایش عرضه می دارد:

یعنی خدایا در جایی که رزق و روزی برایم منظور نکردی، مرا به سختی و زحمت نیانداز!

راستش را بخواهید از کارهای خیر هم باید ترسید. مگر نه اینکه وسوسه به معنای خیر نشان دادن امور شرّ است و شیطان زینت دهنده باطل است.