سائل خرابات

ما آدم ها در سالگرد تولدمون به خاطر عمر و سال های گران بهایی که از دست داده ایم، جشن می گیریم و شادی می کنیم؟!

اگر دقیق تر نگاه کنیم (و احساساتی نشویم) سالگرد تولد یعنی روزی که یک سال از عمرمان رفت و یک قدم به سفر آخرت نزدیک تر شده ایم. جالب اینکه در جشن تولد با خاموش کردن شمع هایی که به تعداد عمرما هستند به این تباهی چندساله اقرار هم میکنیم و لبخند میزنیم!

من یک پیشنهاد دارم:

بیائید، برای موفقیت هایمان، برای روز هایی که تغییر و تحولات بزرگ در زندگیمان رخ می دهد جشن بگیریم (تغییرات ارزشمند و تحولات نورانی)

یا لااقل در جشن تولدمان به جای اینکه شمع ها را خاموش کنیم و به سال های از کف رفته خود بخندیم، یک شمع روشن کنیم.

روشنایی نشانه امید است. ما نور را خاموش میکنیم و در تاریکی می خندیم!!!!!!

البته بنده خودم در سالگرد تولد همسر و بچه هایم یک کادو میخرم ولی بزودی با خانواده ام در این باره صحبت خواهم کرد... اینکه از این به بعد در جشن تولدمان یک شمع روشن کنیم به امید سالی جدید و بهره مندی از یک عمر و زندگی تازه.

خدای متعال در سوره عصر می فرماید:

قسم به زمان، که حتما و حتما و حتما انسان در خسارت است (خسارت یعنی نه تنها سود نمیکند بلکه اصل سرمایه اش هم تباه میشود. چون سرمایه انسان در دنیا عمر اوست و با گذشت هر ثانیه و ساعت سرمایه او از دست میرود و زیان میبیند، مگر کسانی که عمرشان را داده و رضایت و رضوان خدا را خریده اند)

مگر کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام داده اند و یکدیگر را به «حق» و یکدیگر را به «صبر» توصیه کرده اند (اگر یکایک جامعه همدیگر را به حق و پایداری بر آن سفارش کنند انسان هیچ وقت از گذر لحظه ها غافل نخواهد شد و در زیان نخواهد بود)